بی سرزمین تر از باد

در دهه‌های 50 و 60 نوعی خوش بینی نسبت به تاثیر رسانه‌ها در توسعه به‌وجود آمده بود که عمدتا براساس الگوهای غربی نوسازی ایجاد شد اما پس از آن (از دهه 80 به بعد) به کمک تحقیقاتی که در محتوای رسانه‌ها و حوزه ارتباطات بین‌الملل انجام شد این خوشبینی کمرنگ شد. با همه این تفاسیر، خوشبینی یا بدبینی نسبت به تاثیرات ارتباطات و وسایل ارتباط جمعی توجه و تاکید بر این موضوع را کاهش نداد و امروز بیشتر از گذشته این مساله مورد بررسی و تحقیق قرار می‌گیرد. در همین راستا آخرین تکنولوژی تاثیرگذار ارتباطات در سطح جهانی یعنی اینترنت مورد توجه جدی قرار گرفته است. ‌

مقاله حقیر در روزنامه اعتماد ملی

خوبی؟

خیلی مخلصم، شما جطورید؟

منم خوبم ولی هنوز مخلص نشدم

بهتره بگم مخلس

یعنی در خلسه به سر می بری؟!

نه یعنی مخم یه جورایی به سمت لس شدن رفته این روزا

این روزا اصولا جاهای دیگه آدم لس میشه تو چرا مخت لس شده؟

خوب البته شما  صحیح میفرمایید ولی مخ بنده لستر از بقیه جاهام شده در این برهه از زمان

شما در چه برهه ای بسر می برین؟

برهه ی ظهور مکتب محمودیه

هه! آقا رو! آدم تو این برهه هم مخلس میشه آخه

البته واضحه که آدم خیلی چیزا لس میشه، مخ که جای خود داره

منظورتون از خیلی چیزا چیه؟

در خصوص امور داخلی مواردی چون مسکن، سرمایه و . . . به سمت لس شدن رفته اند و در خصوص امور خارجی هم مواردی چون وجهه بین المللی و . .  .

بگذریم

متشکرم

خواهش دارم، امید است که خدا همه چیزهای لس شده را به شما بازگرداند

خیلی مخلسم

ما بیشتر

ای بابا کمتر و بیشتر نداره که جانم

پس چی داره جونم؟

حالا بعدا عرض میکنم، فعلا این مباحثه طاقت فرسا حسابی خستم کرده

بقول بچه ها خسته نباشی دلاور

خیلی مخلسیم حاجی

یا علی مدد سید

مرسی

بای بای

سی یو سون

سی سی یو

نگو دلم ریخت

اوکی، آی سی یو

اوه

حال داری یو؟

به قول ترکها گربان سنه

خیییییییلی مخلسی

خییییییییلی ممنونم

جفنگ گفتنم خیلی حال میده نظر شما  چیه؟

تا جفنگش چی باشه

باشه

خدافس

فس

س

.

س

فس

خدافس

سعی می کنن خودشونو سوسک معرکه کنن

متنفرم!

مخصوصا تو

خرس مهربون

میگن اینجاها یه خبراییه...!

ما که بخیل نیستیم

ایشالله که مبارکه

لعنت به تو...!

پس از برکناری آیت الله عمیدزنجانی از ریاست دانشگاه تهران، تابوی تغییر ریاست روسای بانفوذ دانشگاه های مهم کشور شکسته شد و دیگر رئیس روحانی یکی دیگر از مهم ترین دانشگاه های پایتخت بیش از پیش مورد توجه قرار گرفت.

ادامه مطب

اصلا نمیتونستم با کسی حرف بزنم یا جواب کسی رو بدم

(5شنبه 15 فروردین)

بر عکس توی این حال بدمون کلی مهمون اومد خونه مون

شاطر جعفر و خانواده اش

آدم و حوّا

خانوم مهندس و همسر محترم و دختر کوچولوی گلش زهرا خانومی

قرار بود که فردای اون روز خانوم مهندس اینا حرکت کنن به سمت تبریز

شب رو خونه ما بودن که صبح زود برن به دیار ترکان

انقدر حالم خوب نبود که حتی حال نداشتم زهرا رو بشونم روی پاهام و حال و احوال کنم باهاش

صبح هم که داشتن می رفتن متاسفانه خواب بودم

آخه شب با آبجی شاطر جعفر تا ساعت 2 بیدار مونده بودیم

خلاصه گویا صبح قبل از رفتن شون زهرا خانومی به مامانم پیغام داده که

این عکس رو بدید به فلانی و بهش بگید اصلا ناراحت نباشه، ایشالله که زود خوب میشه.

منم که الان خییییییییلی ازش دورم و نمیتونم یه ماچش کنم گفتم که از اینجا ازش تشکر کنم

زهرای مهربونم دستت درد نکنه

شاید از دعای تو بود که خیلی زود خوب شدم خانوم گل

* لازم به ذکره که زهرا بانو همون روز صبح عکس رو نمیدونم از کجا قیچی کرده و گذاشته برا من...!

[فکر کنم تابلو باشه که کسالت دارم وحشتناک...! ]

اندکی اما طولانی

...!

(برای یک دوست قدیمی ِ ...)

روز طبیعت و به قول بچه ها، روز سیزده بدر

دوست دارم هر روز مث دیشب اون جمله لعنتی رو

که همیشه موقع گفتنش قفل میکنم رو بهش گوشزد کنم اما نمیتونم...!

در هر حال

بگذریم!

صبح مث همیشه دیر از خواب بیدار شدم و مث همیشه با صدای ویز ویز تلفنم!

آخرِ همه صبحونه ام رو خوردم و ...!

خییییییلی پَکر بود بازم مث همیشه

بچه ها بهم میگن افسردگی گرفتی!!! البته نه مث همیشه (یه کتک مفصل طلب شون)

تا ظهر برا خودم چرخیدم تا ساعت شد 3

مث همیشه و مث روزای دیگه عید باید ساعت 3 و نیم خودمونو میرسوندیم بیمارستان، پیش پدربزرگ

هوا خیلی دو نفره بود! تمیز و دلچسب، بارونی...!

اولین بارون در سال نوآوری و شکوفایی

بخش آی سی یو بیمارستان امروز شلوغ تر از روزای دیگه

خیلی ها سیزده شون رو اونجا در کردن

خلاصه، برگشتیم خونه و بر خلاف سالهای گذشته

که همه بر و بچه ها خونه ما جمع میشدن، قرار شد که همه برن خونه دایی اینا

نمیدونم چرا اصلا حوصله نداشتم برم خونه شون

با اینکه جز معدود جاهاییه که همیشه با علاقه و رغبت بیش از حد میرفتم و میرم

همه دسته جمعی رفتن اونجا و من تنها خونه موندم

ناگفته نماند که بابامم خییلی ازم دلخور شد

ولی خودش متوجه شد که در نیامدن، حق با من بوده

ساعت نزدیکای 1 شب بود که هنوز تنها بودم

البته تنها که نه ... (خودم و خودش و خودت)

زنگ زدم که ببینم کجان، بابا گفت توی پارکینگیم الان میایم بالا، در رو باز کن.

حنان اینا هم باهاشون اومده بودن

وقتی رسیدن بالا یهو همه شون با هم رو کردن به من و همه با هم گفتن

جات خالی، دایی برات یه فالی گرفت که همه ازش متعجب شده بودن

گفتم حالا چی بود فالم؟

مامانم گفت: توی کیفمه، برو برش دار

وقتی یادداشت دایی رو خوندم، به همراه عیدی که ضمیمه اش کرده بود،

دوست داشتم کنارم بود و محکم می فشردمش و می بوسیدمش

یک بغضی کرده بودم که نگو

حالا با این حالم، همه بچه ها اومدن ببینن عکس العمل من چیه!

زدم زیر گریه

یه لحظه دلم بیشتر از قبل گرفت اما ...!

خیلی دوسِت دارم دایی

امیدوارم سایه ات بر سر ما و خانواده دوست داشتنی ات مستدام بماند!

اینم دستنوشته دایی عزیزم:

هو الباسط

از دست غیبت تو شکایت نمی کنم

تا نیست غیبتی، نبود لذت حضور

ایام به کام و دولت پایدار

در غیاب ... عزیز و تسهیم ابیات در تفأل به دیوان حافظ،

بیت فوق روزی اش بود.

اما قبل از اینکه جوابی بگیرم خوابم برد

ولی صبح که اومد بیدارم کرد....!

جمله ای رو که تا به حال توی عمرم به هیچ کس نگفتم و نخواهم گفت...!

بخوره به اون سینه من درد و بلاش

ولی تا الان نتونستم خودمو راضی کنم گه بگم

شاعرم بهم گفت:‏ .... را در پستوی خانه نهان باید کرد...!

به زودی به روز میکنم

با یه پستِ تُپُل...!